Görme engelli veya az gören bir kişi tek başına seyahat ederken farklı durumlarda birçok sorun veya tehlike ile karşılaşabilir. Yollarını bulmak için bu yayalar, dokunsal yürüme yüzeyleri, akustik ve görsel bilgiler gibi çevrenin doğal veya yapısal unsurlarını kullanır. Ancak, çevreden gelen tüm bilgiler her zaman güvenilir değildir. Bu nedenle beyaz bastonlar, ayakkabı tabanları veya sınırlı görüş ile algılanabilen dokunsal yürüme yüzeyleri halihazırda kullanılmaktadır.
1965 yılında Japonya’da dokunsal yürüme yüzeyleri tanıtıldı. Bugün, görme engelli veya az gören kişilerin yalnız seyahat etmelerine yardımcı olmak için dünya çapında dokunsal yürüme yüzeyleri kullanılmaktadır. Şu anda, dokunsal yürüme yüzey dokuları ve kurulum yöntemleri ülkeye göre değişiklik göstermektedir.
Amaç, fiziksel yürüyüş yüzeylerine yerel ve uluslararası düzeyde ortak bir yaklaşım sağlamaktır, iklim, coğrafya, kültür veya diğer olası faktörler dikkate alınarak bazı farklılıklar gerekebilir. Somut yürüme yüzeyleri, standartlara göre basit, mantıklı ve tutarlı bir sırayla tasarlanmalı ve uygulanmalıdır. Bu şekilde somut yürüme yüzeyi işaretlemeleri, görme engelli veya az gören kişilerin ilk kez gittikleri yerlerde ve sık sık ziyaret ettikleri alanlarda desteksiz kolayca hareket etmelerini kolaylaştıracaktır.
Engelsiz hareket güzergâhlarının düzenlenmesi yalnızca tesislerin iyi tasarlanması, görsel ve hissedilebilir olarak takip edilebilecek kenarlar ve yüzeyler gibi kılavuz niteliğindeki hali hazır ve doğal unsurların kullanılması yoluyla mümkündür.
Ülkemizde hissedilebilir yürüme yüzeyi uygulamaları maalesef çok yanlış şekilde yapılmaktadır. Bilgi ve bilinç düşüklüğü engel durumu olan bireylere yanlış yapılan uygulamalar sebebi ile hayati tehlikeye sokmaktadır. Kamu kurumlarının kanunen yapma zorunluluğu olması sebebi ile yapmış olmaktan öteye geçilememektedir. Aynı zamanda donatıları üreten üretici firmaların bu konudaki bilgi yetersizliği ve ticari zihniyeti toplumsal faydadan çok zarara sürüklemektedir.
